به گزارش روابط عمومی و امور بینالملل سازمان بهزیستی کشور، مراسم انعقاد تفاهم نامه سازمان بهزیستی کشور با دانشگاه فردوسی مشهد با حضور سیدجواد حسینی رئیس سازمان بهزیستی کشور و عبدالرضا جوان جعفری بجنوردی رئیس دانشگاه فردوسی مشهد و جمعی از اساتید و روسای دانشکدههای این دانشگاه و مجید فولادیان رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان کشور برگزار شد.
سید جواد حسینی در این مراسم با تاکید بر لزوم دانشبنیان کردن خدمات اجتماعی اظهار داشت: سالمندان، گنجینههای زنده تجربه و سرمایههای عاطفی جامعه ما هستند. وظیفه ما تنها حمایت معیشتی نیست بلکه باید با بهرهگیری از تازهترین یافتههای علمی، کیفیت زندگی و کرامت انسانی این عزیزان را ارتقا دهیم. این تفاهمنامه، میثاق میان میدان و دانشگاه است تا هیچ بنبستی در مسیر توانمندسازی آسیبدیدگان اجتماعی باقی نماند.
وی افزود: در تبیین این مسیر ابتدا باید سیر تطور دانشگاهها را مرور کرد. دانشگاه نسل اول که بر پایه آموزشمحوری شکل گرفته بود وظیفه انتقال دانش را بر عهده داشت. در لایه بعدی، دانشگاه نسل دوم با محوریت پژوهش به دنبال تولید دانش جدید رفت. با ظهور دانشگاه نسل سوم، مفهوم کارآفرینی و ثروتآفرینی از علم متولد شد. اما تحول اصلی در دانشگاه نسل چهارم رخ داد جایی که مسئولیت اجتماعی و اثرگذاری بر جامعه به اولویت اول تبدیل شد.
رئیس سازمان بهزیستی مطرح کرد: امروزه نیز جهان در حال گذار به دانشگاه نسل پنجم است دانشگاهی انسانمحور که با بهرهگیری از هوش مصنوعی، فناوریهای همگرا و تمرکز بر پایداری و محیطزیست، به دنبال ارتقای رفاه بشری و تمدنسازی هوشمند است.
وی ادامه داد: در سایه این تقسیمبندی، تفاهمنامه حاضر میان بهزیستی و دانشگاه فردوسی مشهد در چهار قلمرو کلیدی قابل تحلیل و اجراست:
۱. در قلمرو پژوهشهای ارگانیک و مسئلهمحور (نسل دوم):
دانشگاه باید به عنوان «مغز متفکر» سازمان عمل کند. ما نیازمند پژوهشهای ژرفنگر در حوزه آسیبهای نوپدید هستیم. دانشگاه فردوسی با دارا بودن اساتید تراز اول در علوم انسانی، میتواند در حوزه شیوعشناسی اعتیاد، خودکشی و طلاق در منطقه خراسان، دادههای خامی را که در سازمان بهزیستی وجود دارد به دانش راهبردی تبدیل کند. ارزیابی علمی پروتکلهای مداخلهای سازمان و سنجش اثربخشی آنها، خدمتی است که دانشگاه در این لایه به نظام سلامت اجتماعی ارائه میدهد.
۲. در قلمرو کارآفرینی و توانمندسازی (نسل سوم):
رسالت ما در بهزیستی، از حمایت صرف به توانمندسازی تغییر یافته است. در این مسیر دانشگاه کارآفرین میتواند با ایجاد شتابدهندههای تخصصی توانبخشی، به دانشجویان نخبه کمک کند تا ابزارهای نوین و ارزانقیمت توانبخشی را تولید کنند. همچنین ظرفیتهای دانشگاه در بخش مدیریت و اقتصاد میتواند در برندسازی و بازاریابی محصولات تولید شده توسط مددجویان و زنان سرپرست خانوار، انقلابی به پا کند تا اشتغال این عزیزان از حالت معیشتی به سمت اشتغال پایدار و سودآور حرکت کند.
۳. در قلمرو مسئولیتپذیری اجتماعی و حل آسیبها (نسل چهارم): اینجاست که پیوند دانشگاه و بهزیستی در متن جامعه تجلی مییابد. دانشگاه نسل چهارم، دانشگاهی است که دیوارهای میان خود و محلات حاشیهنشین را فرو میریزد.
تشکیل کلینیکهای سیار با همکاری اساتید و دانشجویان مقاطع عالی روانشناسی و علوم اجتماعی در مناطق آسیبخیز مشهد، و حضور فعال دانشگاه در تدوین پیوستهای اجتماعی برای پروژههای شهری، میتواند نرخ بروز آسیبهایی نظیر خودکشی و خشونتهای خانگی را به شدت کاهش دهد. در این مدل، دانشگاه دیگر یک نهاد نظارهگر نیست، بلکه یک مداخلهگر علمی در بحرانهای اجتماعی است.
۴. در قلمرو فناوریهای نوین و پایداری (نسل پنجم):
افق آینده این تفاهمنامه در دانشگاه نسل پنجم نهفته است. بهرهگیری از هوش مصنوعی برای طراحی داشبوردهای مدیریتی پیشبین، یکی از جدیترین محورهای همکاری است. ما به دنبال سیستمی هستیم که با تحلیل دادههای بزرگ نقاط داغ آسیبهای اجتماعی را پیش از وقوع بحران شناسایی کند. استفاده از اینترنت اشیاء برای پایش سلامت سالمندان در مراکز نگهداری و استفاده از انرژیهای پاک در زیرساختهای سازمان، گامی در جهت توسعه پایدار است.
همچنین، طراحی چتباتهای هوشمند برای ارائه مشاورههای اولیه ۲۴ ساعته در مواقع بحرانی، میتواند دسترسی جامعه هدف را به خدمات بهزیستی عادلانه و فناورانه کند.
حسینی متذکر شد: در نهایت، تفاهمنامه با دانشگاه فردوسی مشهد میثاقی است برای حرکت به سوی بهزیستی هوشمند و تمدنساز. ما معتقدیم که حل معضلات پیچیدهای چون اعتیاد، معلولیت و فقر، تنها با تکیه بر تجربه سازمانی میسر نیست؛ بلکه نیازمند پیوندی ارگانیک با دانشگاهی است که از آموزش تا هوش مصنوعی را در خدمت انسان و «رفاه اجتماعی» به کار میگیرد. این یادداشت شروعی است بر یک مسیر تحولی که در آن علم، نه در قفسه کتابخانهها، بلکه در متن زندگی مددجویان و در رگهای جامعه جاری خواهد بود.
جزئیات همکاریهای پنجساله
این تفاهمنامه که برای یک دوره پنجساله (تا سال ۱۴۱۰) تنظیم شده است بر محورهای کلیدی زیر استوار است:
اولویت بخشی به حوزه سالمندی: طراحی و اجرای پیمایشهای ملی و منطقهای برای رصد وضعیت سالمندان و گروههای آسیبپذیر.
هوشمندسازی خدمات: توسعه زیرساختها و سامانههای هوشمند و بانکهای اطلاعاتی برای ارتقای خدمات حمایتی به سالمندان و خانوادههای آنان.
تربیت نسل متخصص: همکاری در تربیت نیروی انسانی متخصص و کارآمد در حوزههای رفاه اجتماعی، علوم تربیتی، روانشناسی و مددکاری.
استفاده از ظرفیتهای فناورانه: حمایت از تحقیقات کاربردی و شرکتهای دانشبنیان که در حوزه ماموریتهای سازمان بهزیستی فعالیت میکنند.
بر اساس این گزارش، در این تفاهمنامه مقرر شد تا دبیرخانه شورای ملی سالمندان و دانشکده علوم تربیتی دانشگاه فردوسی، نظارت مستقیم بر اجرای بندهای این پیمان علمی-حمایتی را بر عهده داشته باشند تا ثمرات آن در کوتاهترین زمان ممکن در سفره مددجویان و زندگی سالمندان این مرز و بوم نمایان شود .
نظر شما